من بدجوری خورۀ کتابم. هیچ‌وقت خیلی با فیلم‌ها حال نکردم. البته دیدمشون‌ها، ولی از طریق فیلم‌ها وارد دنیاش نشدم. وقتی داشتم بزرگ می‌شدم عاشق کتاب‌ها بودم. من جزو اون دسته آدمایی بودم که وقتی کتاب اومد دستم، ۱۱ سالم بود؛ هری هم ۱۱ سالش بود. باهاشون بزرگ شدم. بعدش که سنم رفت بالاتر، یه مدت یه جورایی از زندگیم رفتن بیرون. تا اینکه دوباره از طریق کتاب‌های صوتی با صدای استیون فرای کشفشون کردم. شش هفت سال گذشته، هر شب موقع خواب گذاشتمشون روی دور تکرار و گوش دادم؛ یه جورایی برام حکم قرص خواب رو داره. مثل کف دستم حفظمشون. سرِ این کتاب‌ها یه نِرد (خوره‌) تمام‌عیارم.

تحقیق خیلی کمی لازم داشت، چون کتاب رو خیلی خوب می‌شناسم و در اصل از همون دنیایی میام که لاکهارت میاد. من اینجوری بهش نگاه می‌کنم: یه تیکۀ کوچیک از لاکهارت توی همه‌مون هست، و توی من بیشتر از یه تیکه کوچیک ازش پیدا میشه! واسه همین لازم نبود خیلی به خودم فشار بیارم. می‌دونستم وقتی قراره بیای و کار صوتی کنی، واسه همچین شخصیتی باید حسابی مایه بذاری. نمی‌خواستم خیلی باکلاس و اتوکشیده بازیش کنم. اون‌قدر از واقعیت پرته که هر چقدر بخوای می‌تونی بزرگ و شلوغش کنی. لاکهارت رو خیلی دوست دارم. دلم می‌خواد یه هفته باهاش وقت بگذرونم.

هر نقشی باشه قبول می‌کنم. حتی اگه سیاهی‌لشکر اون پشت هم باشم پایه‌م، برام مهم نیست. عاشق اینم که توش باشم.