من یک اسلیترینی هستم :)

خونِ، من اصالتش را از نسل‌های کهن جادوگران گرفته است. نسلی که نامشان در تاریخ جادو هک شده است و هیچگاه فراموش نخواهد شد. من در قلعه‌ای بزرگ شدم که دیوارهایش هنوز زمزمه‌ی ورد‌های اجدادم در تاریکی شب تکرار می‌کنند. میراثِ من، چیزی فراتر از یک نام است. رگی که با جادو تنیده شده، و سرنوشتی که تنها در سایه‌ها معنا می‌یابد. وقتی قدم به قلعه‌ی Hogwarts گذاشتم، Sorting hat بی تردید مرا به اسلترین فرستاد. نمی‌دانم چرا هربار که فردی از خاندانم زیر این کلاه می‌نشیند، او با دهان فرسوده‌اش بی‌تردید اسم اسلیترین را فریاد می‌زند. لرزش تنش را هنوز روی سرم احساس می‌کنم، لکنت زبانش را هم موقع فریاد اسن گروهم. بی‌توجه به سمت صندلی‌ام میروم و روی به جهان کتاب‌ها می‌آورم. جاه‌طلبی درون من، هوشی که همیشه پرده‌ها را کنار می‌زند، و عطش قدرتی که هرگز خاموش نمی‌شود، همه نشانه‌هایی بودند که انتخابم را قطعی کردند. من همیشه می‌دانم نور همیشه دروغ می‌گوید. حقیقت واقعی در تاریکی نهفته است، همان‌جایی که کمتر کسی جرئت نگاه کردن به آن را دارد. من از تاریکی نمی‌ترسم، چون تاریکی خود من است. چوبدستی من، از بلوط سرخ ساخته شده است و هسته‌ی آن از قلب اژدهاست. این ترکیب، آتشی در دستانم نهاده که به همان اندازه می‌تواند نابود کند، قادر است دوباره بیافریند. من و چوب‌دستی‌ام پیوندی داریم که هیچ مرزی نمی‌شناسد. همانند شعله‌های سرکش، آرام نمی‌گیریم مگر آنکه چیزی را دگرگون کنیم. جادو برای من تنها ابرازی برای تسلط بر دیگران نیست. جادو سرنوشتِ من است. هر وردی که می‌خوانم، هر کتاب ممنوعه‌ای که می‌گشایم، هر راز پنهانی که در شب‌های سرد به دست می‌آورم، همه گامی دیگرند در مسیری که به قدرت واقعی ختم می‌شود. در اسلیترین یاد گرفتم که اعتماد کردن بزرگترین اشتباهم است، و دوستان واقعی همان کسانی‌اند که حاضرند برای بقا بجنگند. به همین دلیل من تنها قدم برمی‌دارم.. اما تنهایی‌ام نشانه ضعف نیست، بلکه سلاحی‌‌ست برای بیدار کردن قدرتی که در رگ‌هایم جریان دارد. ‌ ‌من فرزند تاریکی‌ام. اما تاریکی برایم تهدید نیست. تاریکی 'خانه‌ی من است. - لینک شخصی من