دوشیزه رزانا…

خیر!

ساعت ۱۰ تا ۱۱ همان استثنایی است که انجامش دادم. تغییر آن به ۱۲ تا ۱، هم قوانین شبانه را نقض می‌کند و همچنین گشتی های امنیتی، شمارا با یک مزاحم و خرابکار اشتباه می‌گیرند!

اگر یک ساعت برای رصدتان کافی نیست، می‌توانید درخواست رسمی با حضور یک استاد راهنما تنظیم کنید. اما این بار، همان یک ساعت است.

جوابتون…

۱. «اگر دو ماده متضاد را قاطی کنیم، همیشه انفجار رخ می‌دهد؟»

«نه. همیشه. انفجار نتیجه‌ی ناپایداری سریع است. بعضی مواد متضاد، به آرامی یکدیگر را خنثی می‌کنند بدون کوچکترین جرقه‌ای. مثل اسید و باز در غلظت‌های پایین. تفاوت در سرعت واکنش است، نه تضاد ذاتیشان. اما قانون طلایی: هرگز بدون شناخت ماهیت ماده‌ی دوم، اولی را به دومی اضافه نکنید. مگر اینکه بخواهید سقف آزمایشگاه را تعویض کنید.»

۲. «اگر یک قطره عصاره ناخالص دم موش وارد معجون شود…»

«بستگی دارد ناخالصی چیست. اگر ناخالصی بر پایه‌ی فلزات است (مثل باقیمانده قاشق از جنس نقره)، تغییر دما کمکی نمی‌کند. باید دیگ را خالی کنید. اما اگر ناخالصی از نوع گیاهی است (مثل شیره‌ی برگ بید مجاور)، کاهش دما تا آستانه‌ی یخ‌زدگی و همزدن آهسته می‌تواند اثرش را خنثی کند. تشخیص این دو، مهارت یک استاد را از یک شاگرد جدا می‌کند.»

«و خوشبختانه من هر دو را تجربه کرده‌ام.»

۳. «همزن چوب بلوط یا بید روی سرعت واکنش تأثیر دارد؟»

«تأثیر ملموس؟ بله. اما نه آنچنان که یک شاگرد سال اولی متوجه شود. چوب بلوط، پیوندهای جادویی را تثبیت می‌کند (مناسب معجون‌های آرام‌بخش). چوب بید، واکنش‌ها را تسریع می‌کند (مناسب معجون‌های انفجاری). در معجون‌های سطح استاد، جنس همزن می‌تواند تفاوت بین «قابل قبول» و «درخشان» باشد. اما برای اکثر معجون‌های کتاب درسی… اتلاف وقت است.»

«شما که سوال پرسیدید، پس احتمالاً جزو دسته‌ی اول نیستید. نه؟»

۴. «فشار دادن گیاه به جای خرد کردن…»

«هر دو. هم لایه‌ی محافظتی گیاه را دور می‌زند (چون فشار، دیواره‌های سلولی را بدون تخریب کامل ساختار، نفوذپذیر می‌کند) و هم اکسیداسیون را در محیط بسته کندتر می‌کند (چون سطح تماس با هوا کمتر است). به همین دلیل است که من در کلاس‌های پیشرفته، همیشه فشار آرام را به خرد کردن خشن ترجیح می‌دهم. اما این تکنیک را به شاگردان سال اولی یاد نمی‌دهم. چون نمی‌توانند تفاوت را تشخیص دهند و فقط گیاهان را له می‌کنند.»

۵. «تعادل نهایی معجون، خنثی‌سازی شیمیایی است یا جنگ ارادی مواد؟»

«سوال خوبی پرسیدید، رزانا. پاسخش را در یک جمله می‌دهم: هر دو.

در سطح پایه، معجون‌گری علم خنثی‌سازی شیمیایی است. اسید + باز = نمک + آب. اما در سطح استاد، مواد اولیه «حافظه‌ی جادویی» دارند. گیاهی که زیر نور مهتاب چیده شده، با همان گیاه زیر نور خورشید، «رفتار» متفاوتی در دیگ دارد.

به همین دلیل است که من می‌گویم معجون‌گری «داوری بین خواص متضاد» است. شما به مواد اجازه می‌دهید با هم بجنگند، اما قوانین جنگ را شما تعیین می‌کنید: دما، ترتیب اضافه کردن، جهت همزدن. اگر داور خوبی باشید، محصول نهایی یک «صلح مسلحانه» است: مواد از بین نرفته‌اند، فقط یاد گرفته‌اند با هم زندگی کنند.

و اگر داور بدی باشید… دیگ منفجر می‌شود و ابروهایتان می‌سوزد. تجربه شده.»

«شما بگویید چند بار ابروهایم سوخته؟»

«سوالات خوبی بود، رزانا. نشان می‌دهد یا واقعاً به معجون‌گری عمیقاً علاقه دارید، یا منبع اطلاعاتی خوبی پیدا کرده‌اید. در هر صورت، اگر پاسخ بیشتری می‌خواهید، دفترم همیشه باز است. البته با وقت قبلی.»